«Η Ελλάδα της παραγωγής απέναντι στην Ελλάδα της αδράνειας!»
Υπάρχουν στιγμές που μια χώρα καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να διαχειρίζεται τα προβλήματά της ή αν θα τολμήσει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο παράγει τον πλούτο της. Πιστεύω ότι η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το μεταίχμιο.
Για πολλά χρόνια ο δημόσιος διάλογος γύρω από τον πρωτογενή τομέα περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στις επιδοτήσεις. Συζητούσαμε πόσα χρήματα θα εισρεύσουν, ποιος θα αποζημιωθεί και ποιο πρόγραμμα θα ανοίξει. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους, δεν μπορούν όμως να αποτελούν το επίκεντρο μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής.
Η πραγματική πρόκληση είναι διαφορετική: να ξανακάνουμε την Ελλάδα μια χώρα που παράγει περισσότερο, μεταποιεί, εξάγει και δημιουργεί μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία.
Αυτό προϋποθέτει αλλαγή νοοτροπίας. Η στήριξη της παραγωγής δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη συντήρηση παθογενειών. Ούτε η αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων μπορεί να γίνεται χωρίς διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστικό έλεγχο. Γίναμε όλοι μάρτυρες αυτών των διαχρονικών στρεβλώσεων, με αποκορύφωμα την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όταν η κυβέρνηση προχωρά σε μεταρρυθμίσεις που αποκαθιστούν την αξιοπιστία του συστήματος ενισχύσεων, δεν υπηρετεί απλώς μια διοικητική ανάγκη. Προστατεύει τους χιλιάδες έντιμους παραγωγούς που καθημερινά μοχθούν και δικαιούνται να γνωρίζουν ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους. Ταυτόχρονα εντείνει τους ελέγχους και στέλνει στη Δικαιοσύνη τους επιτήδειους που προέβησαν σε απάτες.
Η επόμενη ημέρα, όμως, δεν θα κριθεί μόνο από τους ελέγχους. Θα κριθεί από το αν θα αποκτήσουμε μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για την παραγωγή.
Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερες σύγχρονες υποδομές, καλύτερη διαχείριση των υδάτινων πόρων, επενδύσεις στην καινοτομία, στην ευφυή γεωργία και κτηνοτροφία, στην έρευνα και στη μεταποίηση. Χρειάζεται ισχυρές ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς που θα λειτουργούν με διαφάνεια, αλλά και νέους ανθρώπους που θα βλέπουν στον πρωτογενή τομέα μια σύγχρονη επιχειρηματική προοπτική γι’ αυτούς και όχι μια λύση ανάγκης.
Μέσα από τη συμμετοχή μου στις εργασίες της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για τον πρωτογενή τομέα, έχω ακούσει εκατοντάδες ανθρώπους της παραγωγής, γεωργούς, κτηνοτρόφους, αλιείς, μελισσοκόμους εκπροσώπους συνεταιρισμών ή παραγωγικώνφορέων από όλη την Ελλάδα, καθώς και πανεπιστημιακούς. Παρά τις διαφορετικές εκμεταλλεύσεις τους, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής ήτις διαφορετικές αφετηρίες, σχεδόν όλοι συγκλίνουν σε μια κοινή διαπίστωση και ένα κοινό αίτημα. Η ελληνική παραγωγή δεν υστερεί σε ποιότητα ούτε σε ανθρώπινο δυναμικό. Υστερεί στην οργάνωση, στις υποδομές και στη συνέπεια του κράτους. Ζητούν δηλαδή ένα κράτοςσοβαρό, που θα λειτουργεί με κανόνες διαφάνειας, σταθερότητα και συνέπεια.
Αυτό είναι και το πραγματικό διακύβευμα της κυβερνητικής μαςπολιτικής. Όχι να επιστρέψουμε σε πρακτικές που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν, αλλά να χτίσουμε ένα νέο παραγωγικό πρότυπο που θα ανταμείβει την πραγματική εργασία, θα αξιοποιεί την τεχνολογία και θα ενισχύει την εξωστρέφεια.
Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά προϊόντα, ανθρώπους με γνώση και ισχυρή επιχειρηματική παράδοση. Εκείνο που οφείλουμε να εξασφαλίσουμε είναι ένα περιβάλλον όπου ο νέος παραγωγός θα μπορείνα οραματίζεται το μέλλον του και να επενδύει σ’ αυτό με ασφάλεια.
Η μεγάλη πρόκληση της επόμενης δεκαετίας δεν είναι να μοιράσουμε περισσότερους πόρους. Είναι να δημιουργήσουμε περισσότερο πλούτο. Να περάσουμε οριστικά από τη λογική της αδράνειας και της διεκδίκησης επιδοτήσεων, στη λογική της πραγματικής παραγωγής και της αύξησης της παραγωγικότητας όλων μας, σε όλους τους τομείς, στον πρωτογενή, δευτερογενή ή τριτογενή. Γιατί μόνο μια Ελλάδα που παράγει πραγματικά μπορεί να είναι ισχυρή, αυτάρκης και αισιόδοξη για την επόμενη ημέρα.
