«Συνταγματική Αναθεώρηση! Μια σπουδαία ευκαιρία εκσυγχρονισμού της χώρας, που δεν πρέπει να χαθεί!»

Η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν αποτελεί μια ακόμη κοινοβουλευτική διαδικασία. Είναι μια κορυφαία πολιτική ευκαιρία να αποφασίσουμε αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να λειτουργεί με θεσμούς που σχεδιάστηκαν για τις ανάγκες μιας άλλης εποχής ή αν θα αποκτήσει ένα συνταγματικό πλαίσιο αντάξιο των σύγχρονων προκλήσεων.
Τα Συντάγματα δεν αλλάζουν συχνά. Και σωστά δεν αλλάζουν. Όταν όμως ανοίγει ο δρόμος της αναθεώρησης, οφείλουμε να συζητήσουμε χωρίς φοβικά σύνδρομα και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Γιατί η στασιμότητα δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική επιλογή. Και πολλές φορές είναι η πιο συντηρητική επιλογή από όλες.
Η Ελλάδα απέδειξε τα τελευταία χρόνια ότι μπορεί να αλλάζει. Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους, οι μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, η ενίσχυση της οικονομίας και η προσέλκυση επενδύσεων δεν προέκυψαν τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα μιας πολιτικής που επέλεξε να συγκρουστεί με χρόνιες παθογένειες αντί να συμβιβαστεί μαζί τους. Αυτή η μεταρρυθμιστική λογική πρέπει να αποτυπωθεί και στο Σύνταγμα.
Το άρθρο 16 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η δυνατότητα λειτουργίας μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, υπό αυστηρή κρατική εποπτεία, δεν υπονομεύει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσει την εξωστρέφεια της ανώτατης εκπαίδευσης, να περιορίσει τη φυγή χιλιάδων νέων στο εξωτερικό και να δημιουργήσει νέες προοπτικές για τη χώρα.
Αντίστοιχα, η μονιμότητα στο Δημόσιο δεν μπορεί να σημαίνει απουσία αξιολόγησης. Η αξιολόγηση δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για ένα κράτος που λειτουργεί αποτελεσματικά, επιβραβεύει την προσπάθεια και λογοδοτεί στον πολίτη. Το ίδιο ισχύει και για τη Δικαιοσύνη. Η ενίσχυση της ανεξαρτησίας της, μέσα από ακόμη πιο διαφανείς διαδικασίες επιλογής της ηγεσίας της, καθώς και κάθε πρωτοβουλία που ενισχύει τη λογοδοσία στο πλαίσιο του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, μπορούν να ενδυναμώσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Απέναντι σε αυτές τις προτάσεις διαμορφώνονται δύο διαφορετικές αντιλήψεις. Από τη μία βρίσκεται η Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων, που πιστεύει ότι οι θεσμοί οφείλουν να εξελίσσονται μαζί με την κοινωνία. Από την άλλη, η Ελλάδα της αδράνειας, που αντιμετωπίζει κάθε αλλαγή ως απειλή. Όμως οι κοινωνίες που προοδεύουν είναι εκείνες που έχουν το θάρρος να προσαρμόζουν τους θεσμούς τους στις ανάγκες της εποχής.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια επιλογή υπέρ της νέας γενιάς. Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το δημογραφικό πρόβλημα, δεν αρκούν μόνο τα οικονομικά κίνητρα. Χρειαζόμαστε ένα κράτος αξιοκρατικό, αποτελεσματικό και σύγχρονο, που θα δημιουργεί ευκαιρίες και θα δίνει στους νέους λόγους και όραμα να χτίσουν το μέλλον τους στην πατρίδα μας.
Η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση ούτε σε κανένα κόμμα. Ανήκει στην Ελλάδα του αύριο. Και η Ελλάδα του αύριο δεν μπορεί να έχει θεσμούς του χθες.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να αλλάξουμε το Σύνταγμα, αλλά αν έχουμε το πολιτικό θάρρος να το προσαρμόσουμε στις ανάγκες της εποχής. Γιατί αυτή είναι μια σπουδαία ευκαιρία εκσυγχρονισμού της χώρας, που πραγματικά δεν πρέπει να χαθεί.